خداحافظ همين حالا  همين حالا كه من تنهام!
خداحافظ به شرطي كه بفهمي تر شدن چشمام!
خداحافظ كمي غمگين!
به ياد اون همه ترديد
به ياد آسموني كه منو از چشم تو مي ديد!
اگه گفتم خداحافظ, نه اينكه رفتنت سادست
نه اينكه مي شه باور كرد, دوباره آخر جادست
خداحافظ, واسه اينكه نبندي دل به رويا ها
بدوني بي تو و باتو همينه رسم اين دنيا
خداحافظ خداحافظ!
همين حالا همين حالا!

اون که یه وقتی تنها کسم بود

تنها پناه دل بی کسم بود

تنهام گذاشت و رفت از کنارم

از درد دوری اش من بی قرارم

خیال می کردم پیشم می مونه

ترانه ی عشق واسم می خونه

دلم می خواد تا دووم بیارم

رو درد دوری اش مرحم بذارم

اما نمی شه ، راهی ندارم

نمی تونم من طاقت بیارم

تنها بودم ، تنهای تنها

تنها بود ، تنهای تنها

خدا اون بالا بالاها منتظرم بود...

ازم قول گرفته بود که به خاطر هدیه ی جدیدش شگفت زده شم

رفتم جلو...

یه گل گذاشتم تو دستاش

لبخند زد

چشام برق زد...

سریع برگشتم و تا آخر خودم دویدم

همه چیز ، همه  چیزایی که گذشته بود مث برق از جلوی چشام رد شد...

همه ی اون دوستای قبلی

همه ی اون روزای بد بد...

دنبالم اومده بود

نفس نفس می زدم و به یه دیوار تکیه داده بودم

اومد دستم رو گرفت و گفت دیوارا اطمینان ندارن...

اونا رو بذار برای آدمای مغرور

برای آدم بدایی که چون ازشون فاصله گرفتی تنها شدن...

دلم می خواد به خودم تکیه کنی

خیلی مهربون بود، خیلی

دستاش نرم بود

همیشه بوی یاس می داد

همش مث چند ثانیه بود...

کوتاه کوتاه

اما قشنگ ، خیلی قشنگ...

دستمو که رها کرد یه لبخند سردی رو لباش بود

نمی خواست بره

باید می رفت

نمی خواست بگه

باید می گفت

گفت می رم

دستمو که رها کرد اشکاش روی صورتش جاری شدن

گلمو بهم داد

گفت امانتی ات مال خودت

وقتی رفت خوردم زمین

.

.

.

گفته بود : هیچی با خودم نمی برم

اما نفهمیده بود توی اون روزای قشنگ قشنگ یواشکی قلبمو گذاشته بودم تو جیبش

هنوزم وقتی اسمش می یاد چشام برق می زنه

تنهام...

تنها نیست...

ولی قسم خوردم به هیچ دیواری تکیه نکنم...

هنوز رد نگاهش رو همه گلا هست

هنوز بوی دستاش تو هوا هست

تکیه به یادش می کنم...

اگر چه من همیشه تنهام

تنهای تنها...

از همه اونایی که تا حالا با من بودن ممنون

شما خیلی دوستای خوبی بودین

ممنون

ممنون

ممنون

ازتون می خوام هر وقت این پستو خوندید فقط بهم بگید چه جور آدمی بودم؟؟؟

فک کنم به اندازه ی کافی برات خاطره گذاشتم

گرم یاد آوری یا نه من از یادت نمی کاهم

تقدیم به سپیدترین رویای یه شاعر

تقدیم به مهربون همیشگی دنیای من

تقدیم به سپیده...

                                      یکی که همیشه دوستت داره

                         همون دختر احساساتیه که همیشه به یادته

بي تو ، مهتاب شبي باز از آن كوچه گذشتم
همه تن چشم شدم خيره به دنبال تو گشتم
شوق ديدار تو لبريز شد از جام وجودم
شدم آن عاشق ديوانه كه بودم !


در نهانخانه جانم گل ياد تو درخشيد
باغ صد خاطره خنديد
عطر صد خاطره پيچيد


يادم آيد كه شبي با هم از آن كوچه گذشتيم
پر گشوديم و در آن خلوت دلخواسته گشتيم


ساعتي بر لب آن جوي نشستيم
تو همه راز جهان ريخته در چشم سياهت
من همه محو تماشاي نگاهت
آسمان صاف و شب آرام
بخت خندان و زمان رام
خوشه ماه فرو ريخته در آب
شاخه ها دست برآورده به مهتاب
شب و صحرا و گل و سنگ
همه دل داده به آواز شباهنگ


يادم آيد : تو بمن گفتي :
ازين عشق حذر كن !
لحظه اي چند بر اين آب نظر كن
آب ، آئينة عشق گذران است
تو كه امروز نگاهت به نگاهي نگران است
باش فردا ، كه دلت با دگران است
تا فراموش كني ، چندي ازين شهر سفر كن !


با تو گفتنم :
حذر از عشق ؟
ندانم
سفر از پيش تو ؟
هرگز نتوانم
روز اول كه دل من به تمناي تو پَر زد
چون كبوتر لب بام تو نشستم
تو بمن سنگ زدي ، من نه رميدم ، نه گسستم
باز گفتم كه : تو صيادي و من آهوي دشتم
تا به دام تو درافتم ، همه جا گشتم و گشتم
حذر از عشق ندانم
سفر از پيش تو هرگز نتوانم ، نتوانم … !


اشكي از شاخه فرو ريخت
مرغ شب نالة تلخي زد و بگريخت !
اشك در چشم تو لرزيد
ماه بر عشق تو خنديد


يادم آيد كه دگر از تو جوابي نشنيدم
پاي در دامن اندوه كشيدم
نگسستم ، نرميدم


رفت در ظلمت غم ، آن شب و شبهاي دگر هم
نه گرفتي دگر از عاشق آزده خبر هم
نه كني ديگر از آن كوچه گذر هم !
بي تو ، اما به چه حالي من از آن كوچه گذشتم
فريدون مشيري

تكیه به شونه هام نكن...

من از تو افتاده ترم....

ما كه به هم نمیرسیم...

بسه دیگه! بذار برم.....

كی گفته بود به جرم عشق

یه عمری پرپرت كنم؟

 یه گوشه ای كنج قفس...

چادر غم سرت كنم....

من نه قلندر میشمو....

نه قهرمان قصه ها....

نه برده ء حلقه به گوش....

نه منجی فرشته ها...

تو این دو روز زندگی شبیه من فراوونه...

یه لحظه چشماتو ببند گذشتن از من آسونه...

من عاشقم...همینو بس!

غصه نداره...بی كسیم!

قشنگی قسمت ماست!

كه ما به هم نمیرسیم

دارم دیوونه می شم

یاد چشمای قشنگت واسه من یه دنیا غصه است

چون چشاتو دیگه هرگز توی خوابم نمی بینم

نازنین یاد تو هرگز توی این دل نمیمیره

اینو گفتم که بدونی تویی تنها بهترینم

هیچی از خدا نمی خوام تنها آرزوم تویی تو

اگه دنیا رو بدن بهم بی تو من بازم می میرم

من یا ماهی ام تو آبی واسه من

بی تو این زندگی رو دوباره از سر نمی گیرم

تو می ری یه نیم نگاه پشت سرت نمیندازی

ولی من دوباره به نیمکت خالی تو خیره ام

اینم از شعر بیمزه ی خودم که هیچ وقت نتونستم برات بخونم

برا معلم ادبیات که خوندم گفت عزیزم این شعر مریم حیدر زاده است

منم یه شعر درباره مدرسه براش نوشتم که توش موند

به نام خالق سپیدی ها

نمی دانم چگونه غم شبهای تنهایی ام را بی تو بر دوش کشم ! به من بگو که چگونه یاد چشم هایت را از سر بیرون کنم؟

به من بگو ! بگو چگونه یاد دستهای گرم تو را با شبهای سرد وبی روحم پر کنم ؟ بگو که من به تنهایی در میان این کویر چگونه سوز خورشید را با شبهای پاییزی و سردم بیاورم که تو برای زندگی سنگی من یک تعادل بودی و من بی تو نه روز خواهم داشت و نه شب !

بگو و فقط بگو چگونه بدون وجود صورت تو وصفی از خورشید بنویسم ؟ و به من بگو چگونه خواهم توانست بار دیگر ماه را در آسمانم راه دهم در حالی که آسمان من فقط جای توست ؟به من بگو اگر نباشی چه کسی می تواند جای تو را بگیرد ؟

فقط بگو! این قدر بی قراری نکن! بگذار برای بار دیگر صدایت در لحظه هایم طنین انداز شود

و من باز تنها خواهم بود! و تنهایی چه سخت است ! ولی به خدا قسم ! ای تنها سپیده دمی که منجر به فلق می شود کسی را جز تو نخواهم خواست !

من همان لاله ی وحشی هستم که تنها با دل آرامش بخش تو خو گرفته و در سپیده دم چشم های مشکی تو سپیدی صبح را دیده است ومن بی تو چون کوری هستم که به دنبالت می گردد! و اگر می روی لااقل پیراهنت را برایم بگذار تا به هوای بوی پیراهنت بینا شوم !

و می دانم که دوباره مثل آمدنت می روی و من پژمرده خواهم بود! و می دانم که دوباره در تنهاییم بر تابوت اشکهایم مردابی خواهد آمد و یاد تو چون نیلوفری بر مرداب خاطراتم باقی خواهد ماند

ومن تنهایم برای همیشه

ولی اگر بار دیگر مرا به یادت آوردی بدان

برایت می میرم

باور کن

و بدان تورا من چشم بر راهم                برای همیشه ...

دوستم داشته باش که تو را میخواهم

دوستم داشته باش که تنها تویی در نگهم

من تو را میجویم،

با سرانگشت دلم روح پر نقش تو را میپویم

شادم از این پویش

مستم از این خواهش

آه..... اگر پلک زنم نکند محو شوی

آه.....اگر پلک زنم نکند پرده ی اشک،

نقش زیبایت را اندکی تیره کند

از رهی میترسم که تو همراه نباشی با من،

از شبی در خوفم که صدایت برود دور شود از گوشم

آه..... آن شب نرسد

یا اگر خواست رسد،

من به آن شب نرسم!....